de Gelderlander (26 augustus 2006)
Meeslepend protest van Harrie de Haan
 

Door Frank Hermans

Iemand die zijn woning kwijtraakt, kan als het moet meestal wel ergens anders onderdak krijgen. Maar wat kan Harrie de Haan die zijn tuin uit moet? Zijn daad van verzet: protesteren in de Nijmeegse Stadswinkel.
 
Harrie de Haan, bijna dakloos, wordt door zijn baas uit zijn doos gehaald om actie te voeren (Foto: Do Visser/De Gelderlander).
   

NIJMEGEN - Drie rijen stoelen die voor de helft zijn bezet. Best een aardige opkomst voor zoiets onbekends als een hanenprotest. Zo dadelijk gaat-ie optreden, Harrie de Haan! Spannend, maar dan vooral voor Harrie. De 'toeschouwers' weten namelijk nog van niks. Die zijn niet naar de Stadswinkel gekomen voor een circusact. Met een volgnummer in de hand, willen ze een paspoort. Of een bouwvergunning. En liefst snel graag. Harrie is door zijn baasje aangewezen als vrijwilliger om aandacht te vestigen op zijn nijpende situatie. Met zes soortgenoten heeft hij al jaren de beschikking over een scharreltuin. Nu wordt hij plotseling 'uit huis' gezet, want de hof moet looppad worden. En Harrie moet maar zien dat hij elders op stok kan. Dat de tuin aan de Resedastraat illegaal is, wist zijn baas Joep Schillings niet toen hij er ging wonen: “Ik heb 15 jaar inschrijftijd ingeleverd, alleen omdat er zo'n mooie tuin bij het huis zat voor de kippen.” Portaal (verhuurder, FH) en de gemeente hebben volgens hem vervolgens geen moment een handreiking gedaan:

“Ik heb gesmeekt. Als ze mij maar een klein strookje zouden laten houden? Maar het enige wat ik te horen krijg: u denkt toch niet dat wij dit terugdraaien voor een paar kippen?” Schillings zakt door de knieën om Harrie uit zijn doos te halen. De tijd voor harde actie is gekomen. Eenmaal in de benen is Harries eerste verzetsdaad een natte kledder op de vloer. Het volgende moment houdt hij stokstijf halt om zich minutenlang niet meer te verroeren. Nee, krijgshaftig is Harrie niet. Meeslepend des te meer. Zodra hij noodgedwongen angstig fladdert om uit handen te blijven van de mannen van de beveiliging, klinken de 'oh's' en 'ah's' veelvuldig door de Stadswinkel. Een spetterende show die veel te snel eindigt. Met een ritje in de Dierenambulance. En hoe triest, baas Joep heeft zijn pupil niet eens zien protesteren. Bang voor een tijdrovend verblijf bij de politie, is hij meteen gevlucht. Of hij achteraf tevreden is? “Ik wist van te voren dat het geen effect zou hebben. Maar toch wilde ik even laten merken dat ik het er niet mee eens ben. Dat is gelukt.”